"sen mutluluğun resmini yapabilir misin abidin?
işin kolayına kaçmadan ama..."  N. Hikmet

Böyle demişti şair genç arkadaşına,

mutluluk nasıl olurdu ki,

işin kolayına kaçmak neydi peki

"gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü annecik"

işin

kolayı mıydı gerçekten

sabahın huzur dolu,

        sessiz ve mutlu bir tekbaşınalık saatinde

küçükken evin kuytu bir köşesini bulup

o kuytu köşede kendime özel bir dünya kurduğum saatler geldi aklıma

oyuncaklarımı alıp masanın altına girmişim,

koltuğun arkasıyla duvar arasında kalan o sakin boşluğu

kendime

                 yurt edinmişim gibi hissettim yine

güneş o perdeye, o koltuğun o köşesine benim için vurmuş

sabah bugün benim için olmuş gibi...

sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?

bir gün dedesinin elinden tutmuş ayaklarını sektire sektire yürürken

o eski istasyonun

eski duvarı önünde parketmiş

yüzyıllık (!) motosiklet ve sepetini gören 3 yaşındaki bebenin dedesine soran gözlerle bakarkenki güveninin resmini mesela

işin kolayına kaçıp mutluluk için daha büyük gerekçeler üretmeden..

selam olsun bu dizelerin ve çizgilerin sahibiplerine

ve inadına gerçek küçük mutluluk anlarına...