Çoğu kez büsbütün ve sert bir toptur nar bizler için. Bin parça vardır içinde evet, ama hepsi o yegane kılıf içinde toplanmış, şekle şemale bürünmüştür. O kılıf ki bin parçayı bir etmiştir.

Oysa narın bir de içi vardır. Bir çatlaması vardır ki bütünlüğün dağılışı, o ayrı bir şölendir kimi kez kökü şamanlığa giden adetlerimizde, kimi kez dini ritüellerimizde..

Toplumsal varlıklar olarak farklı benler den oluşan bizler, hep bir merkeze, kimi kez merkezciklere doğru yönelmişiz hayatta kalmak için. Çoğul ve birbirine denk olan tanrılarımız zamanla hiyerarşik şekilde güç sırasına dizilmiş, sonraları birinin mutlak iktidarıyla diğerleri tarihe gömülmüş. Ama görünürdeki sert kabuk ne kadar içteki farklı parçacıkları gizlese de her yıl dönümü narlar fırlatılır ve küçük bir an için o içteki küçük, tek başına önemsiz ve birbirine denk parçalar neşeyle yuvarlanırlar eşikten...

bir başka ritüelde, farklılıkların birlikte pişip herbirinin birleşiminden daha fazlasını oluşturduğu aşurenin üzerinde tekrar buluşmak üzre vedalaşırlar birbirlerinden nar taneleri..

mutlu yıllar herkese!